cenátus

cenátus, -a, -um

przymiotnik

ce-ná-tus · rz. /tʃɛˈna.tus/ · pol. /tsɛˈna.tus/

po posiłku, najedzony

Od ceno — jeść wieczerzę. W zwrocie cenátum est nie ma podmiotu: „gdy było po wieczerzy”.

słownik zewnętrzny: Logeion