clamor
clamor, clamóris m.
rzeczownik, deklinacja III
cla-mor · /ˈkla.mɔr/
wołanie, krzyk
Rzeczownik od clamáre — wołać; w psalmach jest to wołanie modlitwy.
w tekstach
Deus, tu convérsus clamor
słownik zewnętrzny: Logeion
clamor, clamóris m.
rzeczownik, deklinacja III
cla-mor · /ˈkla.mɔr/
wołanie, krzyk
Rzeczownik od clamáre — wołać; w psalmach jest to wołanie modlitwy.
Deus, tu convérsus clamor
słownik zewnętrzny: Logeion