dignor
di-gnor · rz. /ˈdi.ɲɔr/ · pol. /ˈdi.gnɔr/
hasło
dignor, dignári, dignátus sum — raczyć, uznawać za godne
Czasownik deponens od dignus — godny. Dignéris znaczy „racz”.
gramatyka
czasownik, koniugacja I
w tekstach
Te Deum laudámus Dignáre
Aufer a nobis dignéris
Deus, qui humánæ substántiæ dignátus
Súscipe, sancta Trínitas dignéntur
Te ígitur dignéris
Quam oblatiónem dignéris
Nobis quoque peccatóribus dignéris
Dómine Iesu Christe, qui dixísti dignéris
słownik zewnętrzny: Logeion