dignor
dignor, dignári, dignátus sum
czasownik, koniugacja I
di-gnor · rz. /ˈdi.ɲɔr/ · pol. /ˈdi.gnɔr/
raczyć, uznawać za godne
Deponens (forma bierna, znaczenie czynne) od dignus — godny; dignéris to uprzejma prośba: racz.
w tekstach
Aufer a nobis dignéris
Deus, qui humánæ substántiæ dignátus
Súscipe, sancta Trínitas dignéntur
Te ígitur dignéris
Quam oblatiónem dignéris
Nobis quoque peccatóribus dignéris
Dómine Iesu Christe, qui dixísti dignéris
słownik zewnętrzny: Logeion