discípulus
discípulus, -i m.
rzeczownik, deklinacja II
di-scí-pu-lus · rz. /diˈʃi.pu.lus/ · pol. /diˈstsi.pu.lus/
uczeń
Od díscere — uczyć się; uczeń to ten, kto się uczy, nie zwolennik.
w polszczyźnie dyscyplina
w tekstach
Qui prídie discípulis
Símili modo discípulis
słownik zewnętrzny: Logeion