dono

dono, donáre, donávi, donátum

czasownik, koniugacja I

do-no · /ˈdɔ.nɔ/

darować, obdarzyć, udzielić

Od „donum” — dar. Daje rzecz (biernik) osobie (celownik); klasyczna łacina zna też konstrukcję odwrotną: obdarowywać osobę (biernik) czymś (ablativus).

w polszczyźnie donacja, donator

słownik zewnętrzny: Logeion