fácio
fácio, fácere, feci, factum
czasownik, koniugacja III
fá-ci-o · rz. /ˈfa.tʃi.ɔ/ · pol. /ˈfa.tsi.ɔ/
czynić, robić, tworzyć, wykonywać, sprawiać, powodować
W czasach teraźniejszych stronę bierną zastępuje fio (stawać się); bierne czasy dokonane tworzy factus sum.
w polszczyźnie fakt, faktura
w tekstach
Adiutórium nostrum fecit
Quam oblatiónem fácere
Símili modo fecéritis, faciétis
Dómine Iesu Christe, Fili Dei vivi fac
Evangelium ultimum (Ioann. 1, 1-14) facta, factum, factum, factus, factum
słownik zewnętrzny: Logeion