hábito

hábito, habitáre, habitávi, habitátum

czasownik, koniugacja I

há-bi-to · rz. /ˈa.bi.tɔ/ · pol. /ˈxa.bi.tɔ/

mieszkać, zamieszkać

Forma częstotliwa od hábeo (mieć): mieszkać to mieć raz po raz, trzymać się miejsca.

w polszczyźnie habitat

słownik zewnętrzny: Logeion