ímpero

ímpero, imperáre, imperávi, imperátum

czasownik, koniugacja I

ím-pe-ro · /ˈim.pɛ.rɔ/

rozkazać, władać

Rządzi celownikiem: rozkazuje się komuś, nie kogoś.

w polszczyźnie imperator, imperatyw

słownik zewnętrzny: Logeion