intelléctus

intelléctus, intelléctus m.

rzeczownik, deklinacja IV

in-tel-lé-ctus · /in.tɛlˈlɛ.ktus/

zrozumienie, pojmowanie

Od intellégere: inter + légere — dosłownie „wybierać spośród”, stąd rozeznawać. To o nie prosi werset, od którego wzięła się nazwa Scrutabor: nie o wiedzę, lecz o zdolność pojmowania.

w polszczyźnie intelekt, inteligencja

słownik zewnętrzny: Logeion