iuvéntus
iuvéntus, iuventútis f.
rzeczownik, deklinacja III
iu-vén-tus · /juˈvɛn.tus/
młodość, młodzież
Od júvenis — młody; rzeczownik zbiorowy oznacza też ogół młodych.
w tekstach
Introíbo ad altáre Dei iuventútem
Psalmus Iúdica me iuventútem, iuventútem
słownik zewnętrzny: Logeion