mandúco

mandúco, manducáre, manducávi, manducátum

czasownik, koniugacja I

man-dú-co · /manˈdu.kɔ/

jeść, spożywać

Słowo potoczne — „żuć”, nie eleganckie édere; łacina biblijna wybrała je i przekazała językom romańskim (fr. manger).

słownik zewnętrzny: Logeion