sanctificátor

sanctificátor, sanctificatóris m.

rzeczownik, deklinacja III

san-cti-fi-cá-tor · /san.kti.fiˈka.tɔr/

uświęciciel

Rzeczownik na -tor nazywa sprawcę czynności: ten, kto uświęca.

słownik zewnętrzny: Logeion