sérvitus
sérvitus, servitútis f.
rzeczownik, deklinacja III
sér-vi-tus · /ˈsɛr.vi.tus/
służba, niewola
Mocniejsze niż „służba”: to stan niewolnika. Kanon nazywa tak dobrowolne poddanie się Bogu.
w polszczyźnie serwitut
w tekstach
Hanc ígitur servitútis
Pláceat tibi, sancta Trínitas servitútis
słownik zewnętrzny: Logeion