tutaméntum

tutaméntum, -i n.

rzeczownik, deklinacja II

tu-ta-mén-tum · /tu.taˈmɛn.tum/

obrona, osłona, zabezpieczenie

Od tueor — strzec, mieć na oku; słowo późne i rzadkie, poza liturgią prawie niespotykane.

słownik zewnętrzny: Logeion