vánitas

vánitas, vanitátis f.

rzeczownik, deklinacja III

vá-ni-tas · /ˈva.ni.tas/

marność, próżność, czczość

Od vanus — pusty. Nie próżność w sensie zarozumiałości, lecz to, co puste: rzecz bez treści, na którą prosi się, by oczy nie patrzyły.

w polszczyźnie wanitatywny

słownik zewnętrzny: Logeion