vénio

vé-ni-o · /ˈvɛ.ni.ɔ/

hasło

vénio, veníre, veni, ventum — przychodzić, przybywać, nadchodzić

gramatyka

czasownik, koniugacja IV

w polszczyźnie

konwent, inwencja

w tekstach

Symbolum Apostolórum ventúrus

Memoráre vénio

Ánima Christi veníre

Te Deum laudámus ventúrus

Credo ventúrus, ventúri

Sanctus venit

Deus, tu convérsus véniat

In spíritu humilitátis Veni

Evangelium ultimum (Ioann. 1, 1-14) venit, veniéntem, venit

Éxcita, quǽsumus, Dómine veni

Erunt signa in sole veniéntem

Hæc sacra nos, Dómine veníre

Suscipiámus, Dómine ventúra

Pópulus Sion, ecce Dóminus véniet véniet, véniet

Ex Sion spécies decóris eius véniet

Cum audísset Ioánnes in vínculis ventúrus

Ierúsalem surge, et sta in excélso véniet

Qui sedes, Dómine, super Chérubim veni

Éxcita, Dómine, poténtiam tuam veni

Misérunt Iudǽi ab Ierosólymis ventúrus

Dícite: pusillánimes confortámini véniet

Implorámus, Dómine, cleméntiam tuam ventúra

Éxcita, quǽsumus, Dómine, poténtiam tuam veni

Sic nos exístimet homo véniat

Veni, Dómine, et noli tardáre Veni

Anno quintodécimo impérii Tibérii Cǽsaris venit

słownik zewnętrzny: Logeion