vénio
vé-ni-o · /ˈvɛ.ni.ɔ/
hasło
vénio, veníre, veni, ventum — przychodzić, przybywać, nadchodzić
gramatyka
czasownik, koniugacja IV
w polszczyźnie
konwent, inwencja
w tekstach
Symbolum Apostolórum ventúrus
Memoráre vénio
Ánima Christi veníre
Te Deum laudámus ventúrus
Sanctus venit
Deus, tu convérsus véniat
In spíritu humilitátis Veni
Evangelium ultimum (Ioann. 1, 1-14) venit, veniéntem, venit
Éxcita, quǽsumus, Dómine veni
Erunt signa in sole veniéntem
Hæc sacra nos, Dómine veníre
Suscipiámus, Dómine ventúra
Pópulus Sion, ecce Dóminus véniet véniet, véniet
Ex Sion spécies decóris eius véniet
Cum audísset Ioánnes in vínculis ventúrus
Ierúsalem surge, et sta in excélso véniet
Qui sedes, Dómine, super Chérubim veni
Éxcita, Dómine, poténtiam tuam veni
Misérunt Iudǽi ab Ierosólymis ventúrus
Dícite: pusillánimes confortámini véniet
Implorámus, Dómine, cleméntiam tuam ventúra
Éxcita, quǽsumus, Dómine, poténtiam tuam veni
Sic nos exístimet homo véniat
Veni, Dómine, et noli tardáre Veni
Anno quintodécimo impérii Tibérii Cǽsaris venit
słownik zewnętrzny: Logeion