virtus
virtus, virtútis f.
rzeczownik, deklinacja III
vir-tus · /ˈvir.tus/
moc, męstwo, cnota, Moc (chór anielski)
Od vir — mąż: najpierw męstwo, potem wszelka sprawność, wreszcie cnota. W Prefacji to nazwa chóru anielskiego.
w polszczyźnie wirtuoz
w tekstach
Sancte Míchaël Archángele virtúte
Præfatio communis Virtútes
Deus, refúgium nostrum virtus
słownik zewnętrzny: Logeion