gigno

gigno, gígnere, génui, génitum

czasownik, koniugacja III

gi-gno · rz. /ˈdʒi.ɲɔ/ · pol. /ˈgi.gnɔ/

rodzić, płodzić, wydawać na świat, sprawiać, powodować

Temat czasu teraźniejszego jest podwojony (gi-gn-o) wobec rdzenia gen-, widocznego w génui i génitum.

w polszczyźnie progenitura

słownik zewnętrzny: Logeion ↗