prophéta

prophéta, -æ m.

rzeczownik, deklinacja I

pro-phé-ta · /prɔˈfɛ.ta/

prorok

Rzeczownik I deklinacji, a mimo to rodzaju męskiego — jak „agrícola” (rolnik); z greckiego „prophétes” — ten, kto mówi w czyimś imieniu.

w polszczyźnie profetyczny

słownik zewnętrzny: Logeion ↗