Nicejsko-konstantynopolitańskie wyznanie wiary: rdzeń z soboru w Nicei (325), rozwinięty w artykuły o Duchu Świętym na soborze w Konstantynopolu (381). Do Mszy rzymskiej wszedł późno — w Rzymie przyjęto go w 1014 roku, na prośbę cesarza Henryka II. Śpiewa się go w niedziele i większe święta; łaciński tekst mszalny wyznaje pochodzenie Ducha „od Ojca i Syna” (Filióque).
Deinde ad medium Altaris extendens, elevans et jungens manus, dicit, si dicendum est, Credo in unum Deum, et prosequitur junctis manibus.
Kapłan na środku ołtarza intonuje wyznanie wiary; Credo odmawia się w niedziele i większe święta, w dni powszednie zwykle się je opuszcza. Na słowo „Deum” kapłan skłania głowę ku krzyżowi, podobnie na „Jesum Christum” i „simul adorátur”, a na końcu, przy „Et vitam ventúri sǽculi”, żegna się znakiem krzyża.
,,,.
,.
.
,,.
,,:.
.
Hic genuflectitur.
Rubryka każe tu przyklęknąć: kapłan klęka od „Et incarnátus est” aż po „Et homo factus est” — na wspomnienie Wcielenia; wierni przyklękają razem z nim.