dignor
dignor, dignári, dignátus sum
verb, 1st conjugation
di-gnor · /ˈdi.ɲɔr/
to deign, to think worthy
A deponent (passive form, active meaning) from dignus — worthy; dignéris is a courteous petition: be pleased to.
in English deign
in the texts
Aufer a nobis dignéris
Deus, qui humánæ substántiæ dignátus
Súscipe, sancta Trínitas dignéntur
Te ígitur dignéris
Quam oblatiónem dignéris
Nobis quoque peccatóribus dignéris
Dómine Iesu Christe, qui dixísti dignéris
external dictionary: Logeion