o wydaniu

de editione

Teksty tego wydania są przepisane litera po literze ze źródeł publicznie dostępnych — świadków tekstu, czyli ksiąg i wydań liturgii z 1962 roku — a następnie porównane z nimi słowo po słowie. W samych literach nie dopuszczamy żadnej rozbieżności; różnice drugorzędne (interpunkcja, wielkie litery) są rozstrzygane, a każde rozstrzygnięcie jest zapisane wraz z uzasadnieniem w aparacie krytycznym. Źródła, aparat krytyczny i wszystkie dane wydania są jawne w repozytorium korpusu.

Analiza każdego słowa — lemat i rozbiór gramatyczny — jest sprawdzana mechanicznie przez dwa niezależne, otwarte analizatory łaciny: Whitaker's Words i Collatinus. Przy każdym słowie panel wymienia, kto potwierdził jego rozbiór; „opracowanie” to praca własna wydania — glosy, przekłady i objaśnienia.

Ta weryfikacja czegoś dowodzi, a czegoś nie. Analizatory rozpoznają formę: mówią, jakie rozbiory dana forma dopuszcza. Prawie trzy piąte słów w tym wydaniu ma formę wieloznaczną — „María” dopuszcza dwanaście odczytań — więc zgodność znaczy tyle, że nasz rozbiór jest wśród możliwych, a nie że jest jedynym. Wybór właściwego odczytania w kontekście należy do wydania i to on czeka na przegląd eksperta. Oba analizatory są niezależnymi programami o słownikach w dużej mierze różnych, ale mają wspólne źródło — Lewis & Short.

„Zaakceptowane” przy słowie znaczy: rozbiór zgodny z głosami analizatorów; „do przeglądu” — ta część czeka jeszcze na weryfikację. Całość pozostaje wydaniem roboczym do czasu przeglądu przez latynistę; błędy są możliwe, a uwagi mile widziane.