benedíco
benedíco, benedícere, benedíxi, benedíctum
czasownik, koniugacja III
be-ne-dí-co · /bɛ.nɛˈdi.kɔ/
błogosławić, dobrze mówić o
Złożenie bene (dobrze) + dícere (mówić) — błogosławić to dosłownie „dobrze mówić”.
w polszczyźnie benedyktyn, benedykcja
w tekstach
Glória in excélsis Benedícimus
In spíritu humilitátis bénedic
Lavábo inter innocéntes benedícam
Te ígitur benedícas
Qui prídie benedíxit
Símili modo benedíxit
Per quem hæc ómnia benedícis
Benedícat vos omnípotens Deus Benedícat
słownik zewnętrzny: Logeion