sanctus
sanctus, -a, -um
przymiotnik
san-ctus · /ˈsan.ktus/
święty
Często w użyciu rzeczownikowym: „Sancti” — Święci.
w polszczyźnie sanktuarium
w tekstach
Ave María Sancta
Glória Patri Sancto
Salve Regína sancta
Sancte Míchaël Archángele Sancte
Confíteor (Ministrórum) sanctis, Sanctis, sanctos, Sanctos
Glória in excélsis Sanctus, Sancto
Credo Sancto, Sanctum, sanctam
Sanctus Sanctus, Sanctus, Sanctus
Introíbo ad altáre Dei Sancti
Psalmus Iúdica me sancta, sanctum, Sancto
Confíteor (Sacerdotis) sanctis, Sanctis, sanctos, Sanctos
Aufer a nobis Sancta, sanctórum, Sanctórum, Sanctórum
Súscipe, sancte Pater sancte
Deus, qui humánæ substántiæ Sancti
In spíritu humilitátis sancto
Lavábo inter innocéntes Sancto
Súscipe, sancta Trínitas sancta, sanctórum, Sanctórum
Oráte, fratres sanctæ
Præfatio communis sancte
Communicántes Sanctórum
Qui prídie sanctas
Símili modo sanctas
Unde et mémores sancta, sanctam, sanctum
Supra quæ sanctum
Súpplices te rogámus sancti
Nobis quoque peccatóribus sanctis, Sanctis
Per ipsum Sancti
Dómine Iesu Christe, Fili Dei vivi Sancto, Sancto
Percéptio Córporis tui Sancti
Corpus tuum sancta
Pláceat tibi, sancta Trínitas sancta
Benedícat vos omnípotens Deus Sanctus
Evangelium ultimum (Ioann. 1, 1-14) sancti
słownik zewnętrzny: Logeion