Dialog, którym zaczyna się prefacja — kapłan rozkłada ręce i podnosi je przy „Sursum corda”.
Præfationem incipit ambabus manibus positis hinc inde super Altare: quas aliquantulum elevat, cum dicit: Sursum corda. Iungit eas ante pectus, et caput inclinat, cum dicit: Grátias agamus Dómino, Deo nostro.
Kapłan kładzie obie ręce na ołtarzu, po jego obu stronach, i unosi je nieco, mówiąc „Sursum corda”. Przy „Grátias agámus” składa je przed piersią i pochyla głowę.
kapłan
kapłan:
usługujący i wierni odpowiadają wszyscy
usługujący i wierni:
kapłan:
usługujący i wierni:
kapłan:
usługujący i wierni:
Prefacja wspólna: najkrótsza z rzymskich, nie nazywa żadnej tajemnicy i prowadzi wprost do chórów anielskich.w wiele dni roku ustępuje prefacji własnej albo okresowej
Deinde disiungit manus, et disiunctas tenet usque ad finem Præfationis: qua finita, iterum iungit eas, et inclinatus dicit: Sanctus.
Kapłan rozłącza ręce i trzyma je rozłożone aż do końca Prefacji.
kapłan:
Ostatnie słowa prefacji przechodzą wprost w Sanctus. Zaraz po nim zaczyna się cichy Kanon.
Deinde disiungit manus, et disiunctas tenet usque ad finem Præfationis: qua finita, iterum iungit eas, et inclinatus dicit: Sanctus. Et cum dicit: Benedíctus, qui venit, signum crucis sibi producit a fronte ad pectus.
Prefacja dobiega końca. Kapłan składa ręce przed piersią, pochyla się i mówi Sanctus głosem umiarkowanym, a usługujący w tym czasie dzwoni. Przy słowach „Benedíctus qui venit in nómine Dómini” prostuje się i czyni znak krzyża od czoła do piersi. Zaraz potem zaczyna się Kanon, odmawiany po cichu poza kilkoma zdaniami mówionymi głośno.
kapłan i wierni
kapłan modli się po cichu
Na te trzy słowa kapłan podnosi głos, uderza się w piersi i wymienia siedem świętych kobiet.
Manu dextera percutit sibi pectus, elata aliquantulum voce dicens:
Kapłan uderza się prawą ręką w piersi i mówi głosem nieco podniesionym:
kapłan:
Extensis manibus ut prius, secrete prosequitur:
Kapłan rozkłada ręce jak przedtem i mówi dalej po cichu.
po cichu
kapłan:
Iungit manus.
Kapłan składa ręce.
po cichu
kapłan:
kapłan modli się po cichu
Małe podniesienie zamyka Kanon. Dopiero Per ómnia sǽcula sæculórum słychać na głos.
Discooperit Calicem, genuflectit, accipit Hostiam inter pollicem et indicem manus dexteræ: et tenens sinistra Calicem, cum Hostia signat ter a labio ad labium Calicis, dicens:
Kapłan odsłania kielich, przyklęka, bierze Hostię w prawą rękę, a kielich w lewą, po czym czyni Hostią trzy znaki krzyża od brzegu do brzegu kielicha.
kapłan po cichu
kapłan:
Cum ipsa Hostia signat bis inter se et Calicem, dicens:
Hostią kapłan czyni dwa znaki krzyża między sobą a kielichem.
po cichu
kapłan:
Elevans parum Calicem cum Hostia, dicit:
Kapłan unosi nieco kielich wraz z Hostią.
po cichu
kapłan:
Ponit Hostiam, Calicem Palla cooperit, genuflectit, surgit, et dicit intellegibili voce vel cantat:
Kapłan odkłada Hostię, nakrywa kielich palką, przyklęka, wstaje i mówi głosem słyszalnym albo śpiewa:
kapłan:
usługujący i wierni odpowiadają wszyscy
usługujący i wierni: