beátus
be-á-tus · /bɛˈa.tus/
dictionary entry
beátus, -a, -um — blessed, happy
grammar
adjective
in English
beatification, beatitude
in the texts
Magníficat beátam
Litániæ Lauretanæ beátæ
Confíteor (Ministrórum) beátæ, beáto, beáto, beátam, beátum, beátum
Confíteor (Sacerdotis) beátæ, beáto, beáto, beátam, beátum, beátum
Súscipe, sancta Trínitas beátæ, beáti
Præfatio communis beáta
Unde et mémores beátæ
Deus, refúgium nostrum beáto, beátis
Cum audísset Ioánnes in vínculis beátus
external dictionary: Logeion